ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ສັນຍາອະນຸລັກຮ່ວມກັບຊຸມຊົນ (CCA) ໃນເຂດອ່າງຮັບນ້ຳເຊບັ້ງຫຽງ ແມ່ນໂຄງການຍຸດທະສາດທີ່ເນັ້ນການສ້າງຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງການດຳລົງຊີວິດຂອງຊຸມຊົນ ແລະ ການອະນຸລັກລະບົບນິເວດທ້ອງຖິ່ນ. ໂຄງການນີ້ໄດ້ກວມເອົາ 5 ໝູ່ບ້ານທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ ໃນແຂວງສະຫວັນນະເຂດ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາການຊຸດໂຊມຂອງຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກທີ່ຮຸນແຮງ. ໂດຍການຫັນປ່ຽນຈາກການຂຸດຄົ້ນຊັບພະຍາກອນແບບບໍ່ຍືນຍົງ ມາສູ່ການສ້າງພັນທະສັນຍາໃນການປົກປັກຮັກສາ, ໂຄງການສາມາດສ້າງຜົນປະໂຫຍດໂດຍກົງໃຫ້ແກ່ 638 ຄົວເຮືອນ, ເຊິ່ງໃນນັ້ນລວມມີ 208 ຄົວເຮືອນທີ່ບອບບາງທີ່ສຸດ, ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າກຸ່ມຄົນທີ່ເພິ່ງພາທຳມະຊາດຫຼາຍທີ່ສຸດ ຈະໄດ້ກາຍມາເປັນກຳລັງຫຼັກໃນການປົກປັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມ.

ປັດໄຈສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ວຽກງານນີ້ປະສົບຜົນສຳເລັດ ແມ່ນການຢຶດຖືຫຼັກການ ການມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງທົ່ວເຖິງ ແລະ ການໃຫ້ກຽດຕໍ່ຮີດຄອງປະເພນີຂອງທ້ອງຖິ່ນ. ດ້ວຍອັດຕາການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຄົວເຮືອນທີ່ສູງເຖິງ 90% ແລະ ມີສັດສ່ວນຂອງແມ່ຍິງກວມເອົາ 48% ຂອງຜູ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດທັງໝົດ, ສັນຍາ CCA ຈຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມຢ່າງແທ້ຈິງ. ການນຳໃຊ້ພາສາທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ການເຄົາລົບຄວາມເຊື່ອເລື່ອງ "ປ່າສັກສິດ" ຂອງບັນດາຊົນເຜົ່າ, ຊ່ວຍໃຫ້ຊຸມຊົນຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ເປັນຜູ້ກຳນົດ ແຜນການເຄື່ອນໄຫວຂອງຊຸມຊົນ (CAPs) ດ້ວຍຕົນເອງ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃນການຄຸ້ມຄອງປ່າຕົ້ນນ້ຳ, ແຕ່ຍັງເປັນການສ້າງຈິດສຳນຶກໃນການເປັນເຈົ້າການໃນໄລຍະຍາວ.

ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການອະນຸລັກມີຄວາມຍືນຍົງ, ໂຄງການໄດ້ຈັດສັນ ຊຸດງົບປະມານໜູນຊ່ວຍການດຳລົງຊີວິດ ເພື່ອເປັນກັນຊົນທາງເສດຖະກິດໃນການຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດ. ຊຸມຊົນໄດ້ຄັດເລືອກກິດຈະກຳບຸລິມະສິດ ເຊັ່ນ: ການເພີ່ມສະມັດຖະພາບການຜະລິດເຂົ້າ, ການປູກພືດຜັກທີ່ທົນທານຕໍ່ສະພາບອາກາດ ແລະ ການລ້ຽງສັດແບບຍືນຍົງ. ກິດຈະກຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມສານເຂົ້າກັບ ແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຂອງເມືອງ (DSEDP) ແລະ ມີລະບົບການຕິດຕາມກວດກາທີ່ຮັດກຸມ ເພື່ອຮັບປະກັນທັງຜົນໄດ້ຮັບທາງດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງຊີວະພາບ. ໃນທີ່ສຸດ, ຮູບແບບ CCA ນີ້ໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃຫ້ຊຸມຊົນ ເມື່ອສົມທົບກັບການສະໜັບສະໜູນດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ການຮ່ວມມືກັບພາກລັດ, ຈະສາມາດສ້າງກົນໄກການປັບຕົວ ແລະ ຄວາມຢືດຢຸ່ນຕໍ່ກັບການປ່ຽນແປງຂອງສະພາບແວດລ້ອມ ແລະ ສັງຄົມໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ.